Zaterdag 23 oktober

Vandaag weer een prachtige reis gehad. Door een prachtig landschap, langs bossen, steeds hoger de bergen in. Echt genieten! Het was maar even, of we waren al op plaats van bestemming. Het weeshuis draagt de naam WCAT, Wabe Children's Aid en Training en is opgericht in 1997. De samenwerking met Edukans is opgestart in 2004. De lijfspreuk van de directeur van het weeshuis is de volgende: 'Help helplesse to help themselves'. Het was een ietwat vermoeiende ochtend, met een lange presentatie over wat deze organisatie in samen met Edukans al gedaan had en wat ze nog meer wilden bereiken. Ook werd er nog voor onse opgetreden, een soort van toneelstukje gespeeld en gezongen. Met beide deed een blinden jongen mee, die echt prachtig kon zingen! Echt een kippenvel moment! Dat zo iemand zo opgenomen wordt in een groep en gewoon met zoiets mee mag doen! Heel erg gaaf!

Na de lunch mochten we eindelijk de spelletjesmiddag doen. Een enorm succes! Het blikgooien kenden ze hier wel, maar werd ondanks dat toch als heel leuk ervaren! Het was een gezellige, ontspannen middag. En goed om te zien waar ons ingezamelde geld naar toe gaat en wat ze er mee doen.

's Avonds na het eten een heel bijzondere evaluatie gehad. Niet in de reisgroepjes, maar met de hele groep. Omdat we natuurlijk ook als groep weg waren geweest vandaag. Een grote kring op het enorme balkon van het hotel. In het donker, want ja, het is vroeg donker hier in Ethiopië. Van Diederik kregen we allemaal een waxinelichtje. Diederik stak de zijne als eerste aan, vertelde voor wie hij het kaarsje aan stak en toen volgde Liesbeth. Zij stak haar kaarsje aan via het kaarsje van Diederik en vertelde voor wie zij het kaarsje aan stak. En zo gingen we de kring rond. Kippenvelmomentjes. Ontroering. Verdriet. Geluk. Blijdschap. Vriendschap. Het gevoel een band te hebben met deze groep, zo ontzettend sterk. En zo bijzonder. Weer zo'n moment waar je bij moet zijn om te ervaren hoe het is. Zo moeilijk om te beschrijven. Er zijn gewoon geen woorden voor. Echt niet.

Na de kring rond te zijn geweest, is het m&mtje voor Diederik en mij. Ik vertel over de les met de discussie over geluk, wanneer zijn de kinderen hier gelukkig. Ik sluit af met dat geluk zo klein kan zijn en dat er zoveel kinderen, zoveel mensen in Nederland hier nog van kunnen leren. Diederik heeft aansluitend een zeer passend liedje, bij wat ik verteld heb, maar ook bij de rest van de dag. Het liedje heette Sarah, en was van Theo van Teijlingen.

Een kort verslag van vandaag, meer valt er ook niet over op te schrijven. Want zoals ik al eerder zij, hier zijn geen woorden voor!