Vrijdag 22 oktober

Vandaag was het vroeg opstaan, vroeg naar Tabor School. Want we hebben vandaag de openingsceremonie van de school meegemaakt. Indrukwekkend. Er werd gezongen, ook nog een liedje speciaal voor ons. Toespraak van de directeur, ze hadden een nieuw boek aan kunnen schaffen, dat liet hij ook nog even zien. Ook werd het volkslied gezongen en daarbij de vlaggen gehesen, die van de provincie Amhara en die van Ethiopië. Van ons werd verwacht dat wij ons volkslied ook zongen, dus dat hebben we maar gedaan!

Vandaag eerst weer een les bekeken, dit keer een muziekles in het Amhaars van een lerares. Daarna zelf weer een les gegeven. Dit keer mijn rekenles over kleuren en vormen. De kinderen vonden het echt super moeilijk, dus heb ik de les maar heel eenvoudig gehouden. Ik heb kinderen naar voren laten komen en het zelfde laten doen als dat wat ik deed. Ik merkte aan de kinderen dat ze het echt leuk vonden om het zo te doen. Er waren heel veel kinderen die wel even voor de klas wilden komen, maar ik kon ze helaas niet allemaal een beurt geven. Hoe graag ik dat ook zou willen. Een les duurt sowieso hier maar 40 minuten en met een klas van inmiddels 58 kinderen is het gewoon geen doen. Aan het eind van de les heb ik een heel actief spelletje met de kinderen gedaan als afsluiter. De kinderen waren enorm enthousiast! En ik was schor aan het eind van de les. De muzieklerares was er ook nog steeds bij, ze deed gewoon mee! In tegenstelling tot mijn student, die zat nog steeds op zijn stoel stom te kijken. Maar de lerares maakte echt alles weer goed, ze heeft me na de les een warme omhelzing gegeven, een kus op mijn hand en een kus op mijn wang. En een warme lach, een lach van oor tot oor! Als ik haar op de school daarna nog weer tegenkwam, begon ze weer helemaal te stralen! Zo bijzonder!

De evaluatie over de les die ik gegeven had ging moeizaam. Evalueren over hoe een les ging, dat kennen ze hier in Ethiopië niet. Het enige wat hij dan zei: 'Vera is a good teacher!' En als je mijn student vroeg naar wat hij van de les vond, dan pakte hij weer zijn eigen lesvoorbereiding erbij en ging vertellen wat daar allemaal op stond. Dat kon ik inmiddels bijna dromen, zo vaak had hij het al laten zien en verteld. Uiteindelijk, doordat Pauline, Wendy en ik verteld wat wij zelf van onze les vonden, had ik het idee dat ze wel enigszins begrepen wat zij moesten doen. En toen kwam er ook wel wat meer uit.

Alleen met hem praten lukte vandaag voor geen meter. Ik was heel moe, zat er even flink doorheen. Voor mijn gevoel luisterde hij helemaal niet meer naar mij. Maar ja, we moesten toch een les samen voorbereiden en een vak zien te vinden waar we een les over gingen geven. Zo moeilijk! Want de Ethiopische studenten hebben drie vakken waarin zij zich specialiseren, terwijl wij alle vakken geven op de basisschool geven. En mijn student bleef maar bij biologie. Terwijl ik dat helemaal niet zag zitten. Ik heb toen even met Anne overlegd. Van haar moest ik opschrijven wat ik wilde in de les, wat ik ging doen en wat hij ging doen. Ik heb toen besloten om toch voor biologie te gaan en dan de lichaamsdelen. Een les duurt hier 40 minuten, dus ik heb de les opgesplitst in vier blokjes. Ik geef twee blokjes van 10 minuten en mijn student doet dit ook. Toen ik dit even rustig wilde opschrijven voor mezelf, kwam hij er alweer aan. Toen heb ik maar even gezegd dat hij me eventjes met rust moest laten en dat ik er zo wel aan kwam. Wat vond hij dat lastig zeg, dat hij het niet mocht bepalen. Maar ik vond het eerlijk gezegd wel even lekker. Daarna was het wel goed gelukkig, hij was het er wel mee eens en zou zijn eigen stukjes voorbereiden voor de week erna.

's Middags, na de lunch, op huisbezoek. De kinderen die uitgekozen waren door de school voor het huisbezoek hebben met ons mee geluncht. Samen met Marita en onze studenten zijn we bij de kinderen op huisbezoek geweest. Eerst naar het huis van het ene jongetje, zijn naam heb ik niet kunnen onthouden. Het was een arm gezin, een vader met drie kinderen. Geen moeder in huis. Het huisje was een paar vierkante meter, in een hoek van de schuur. De vader was opzichter van de houtopslagplaats. Het huisje was één kamer groot, met een bed ter grote van een tweepersoonsbed. De ruimte die over was, was zo groot als een eenpersoonsbed. Er stond een grote ton, voor het water, twee kleine krukjes. De schooltasjes van de kinderen hingen aan de muur. De kleren op een rek boven het bed. Heftig, heel heftig om dit zo te zien. Maar wel de echte realiteit. Buiten, onder het enige raam van het huisje, stond een schoenpoetskist. Het was van de jongen met wie we mee waren, 's middags als hij niet naar school hoefde, poetst hij schoenen om zo wat extra geld bij te verdienen. Hierna met het andere jongetje mee. Compleet het tegenovergestelde, wat een enorm contrast! Een rijk gezin, groot omheind erf. Stenen huis, met banken, tv en radio. Aparte slaapkamers, binnen een keuken, buiten een keuken. Nog meer vertrekken. Een eigen waterput, een maïsveld op het erf. Versieringen en zelfgemaakte manden aan de muur. Er werd ons eten en thee aangeboden. Eten hebben we afgeslagen, vanwege de hygiëne, maar ook omdat we net geluncht hadden. De thee hebben we wel aangenomen, daarvan konden we zeker zeggen dat het gekookt was en we er bijna zeker niet ziek van konden worden. Ik voelde mij niet op mijn gemak, ik had het beeld van het huisje van het andere jongetje nog in mijn hoofd. Ik kan niet bij het verschil, twee straatjes verderop. Het is bizar, eigenlijk niet onder woorden te brengen wat ik nu voel.

Maar ondanks alles, maar ook zeker dankzij Marita heb ik wel een ontspannen middag gehad. Marita is een echte kletser en ook het Engels gaat haar goed af. Mijn student praat ook graag, dus die twee hadden wel genoeg aan elkaar. Ik hoefde dus even niet zoveel te praten. En als ik al praatte, gooide ik van vermoeidheid Engels en Nederlands door elkaar, en dacht ik, laat maar... Marita kon daar wel om lachen! En dankzij Marita ook nog wel een beetje met Alemu kunnen praten, kwam er ook achter dat hij inderdaad heel rijk is. Wat ik al vermoedde. Want hij had een flink horloge om zijn pols, zilveren armband en ketting om. En hij had echt nette kleren aan. Als je zag wat andere Ethiopische studenten aan hadden, zat daar toch wel een heel groot verschil in.

Ik kijk terug op een bijzondere dag, met weer enorm veel indrukken. Veel om te verwerken. Ook weer een goede evaluatie gehad in het reisgroepje. Een stille evaluatie dit keer. We moesten opschrijven wat positieve (en negatieve) dingen waren, daarna moesten we dit papier doorgeven en iedereen mocht er op reageren door er wat bij te schrijven. Lieve en warme stukjes zijn erbij geschreven. Ik koester het en bewaar het, er staan echt prachtige dingen bij.

Morgen naar het weeshuis, wat gesteund is door Edukans. Daar organiseren wij onze spelletjesdag. Ik kijk er nu al naar uit, een uitje met onze hele groep. En geen Ethiopische studenten!