Dinsdag 19 oktober

Om eerst even te beginnen, in Ethiopië is het vandaag 9-2-2003. Hier hebben ze een andere jaartelling en ook de indeling van de uren op een dag zijn anders. Het heeft even geduurd voor ik dat laatste doorhad. Ze beginnen hier 's morgens vroeg om 6.00 uur met tellen. Als het licht wordt zeg maar. Als wij het over 8.00 uur 's morgens hebben, is het bij hun 2.00 uur 's morgens. Hebben wij het over 13.00 uur 's middags, dan is het bij hun 7.00 uur. Heel erg verwarrend!!!

Vandaag om 6.00 uur opgestaan, 7.00 uur ontbeten. Geroosterd wit brood, ei, ei en nog eens ei, soort van pannenkoekjes en thee. Om 7.45 uur vertrek naar de TTC (de Ethiopische Pabo). De wandeltocht naar de TTC was een hele belevenis. Eigenlijk in woorden niet te omschrijven. Maar als ik dan toch een woord moet kiezen: bizar! Mensen die langs de kant aan het werk waren, stopten met werken en keken naar ons. Iedereen stond stil om naar ons te kijken, sommigen liepen met ons mee en bleven tijdens het lopen naar ons kijken. Er was een jongetje dat vanaf het hotel met ons naar de TTC liep. We konden hem vragen hoe hij heette en hoe oud hij was. We kregen in het Engels antwoord. Zo bijzonder!

Aangekomen op de TTC werden we warm welkom geheten door de Ethiopische studenten. Vervolgens mocht de student waaraan je gekoppeld was, jou de school laten zien. Er stonden allemaal tijdelijke gebouwen. De grond was vorig jaar pas gekocht, en dat wat er nu aan gebouwen stond is ook pas vorig jaar allemaal neergezet. Alemu, de student waaraan ik gekoppeld was, had het steeds over ‘temporary'. Ik had werkelijk waar geen idee!!! Toch maar eens navraag gedaan, bleek dat het tijdelijk betekende. Dus, dacht ik bij mijzelf, dan zijn alle gebouwen die hier dus staan tijdelijk. Een gebouw bestaat uit vier klaslokalen. Geen gang of wat dan ook, met een trappetje stap je zo van buiten naar binnen het klaslokaal in. Geen tafels, maar stoelen met op de rechterleuning een plankje wat als tafeltje moet dienen. Kale muren, in de nieuwste gebouwen. Helemaal niets aan de muur. Op het schoolbord na. Ook heeft Alemu mij de bibliotheek laten. Volgens mij zijn ze daar heel trots op! Want bijna alle Ethiopische studenten, en dus ook bijna iedereen van ons, was in de bibliotheek. Veel boeken, allemaal theorie. Op een tafel lagen kranten, gedrukt in het Engels en Amhaars (de taal in dit deel van Ethiopië). Na de rondleiding door de school hadden we weer een koffieceremonie. Met zijn zestigen in een relatief klein klaslokaal. Past allemaal maar net! Popcorn, brood, koffie en een toespraak. Wierook, gras en bloemen op de grond. Na de ceremonie moesten we groepjes van 4 vormen, twee Ethiopiërs en twee van ons. De Ethiopische studenten zouden ons Debre Tabor laten zien. We hebben het busstation gezien. Lijkt niet op een busstation in Nederland. Bussen stonden kriskras op een open stukje, langs de kant van de weg. En we hebben de uitgestorven markt gezien. En daar hebben we anderhalf uur over gedaan, want een stevig wandeltempo kennen ze hier niet. Hier slenteren ze, en als iets vermoeiend is, dan is het dat wel. Markt hebben zie hier doordeweeks alleen 's morgens en op zondag is het officieel marktdag.

Na de lunch (brood met ei) vertrekken we naar de school. Onze school heet Tabor School en ligt, vanuit het hotel gezien, aan de andere kant van het dorp. Hoe dichter we bij school komen, hoe meer kinderen er om ons heen komen lopen. Nieuwsgierige ogen en vragende blikken. Een glimlach. Een zwaaiende hand. Bijzonder, indrukwekkend. Schoolschriften en boeken onder de arm, of in een zelfgemaakte tas. Kapotte schoenen, blote voeten. Gescheurde of te kleine kleren. Hier is het gewoon de realiteit.

Op Tabor School worden we welkom geheten door de directeur en de vicedirecteur. Twee warme, maar vooral gastvrije mensen. Zoals bijna alle mensen in dit land. Kennisgemaakt met een heel aantal leraren. De meesten van hen hebben al meer dan 35 jaar ervaring in het lesgeven en voor de klas staan. Rondleiding gehad over het terrein van de school. Gekeken in de materialenruimte, twee klaslokalen aan elkaar verbonden. De helft hing vol met educatieve posters. Die gebruikt worden ter ondersteuning van de lessen. Dit verbaasde ons wel, dat hier nog zoveel materiaal aanwezig was. Deze posters worden gemaakt door leraren zelf, soms met behulp van de kinderen. Ik, en meerderen met mij, hadden verwacht dat er gewoon niet van dit materiaal zou zijn, in een land als Ethiopië. Ook had ik kinderen zonder boeken, pen of schriften verwacht. Maar bijna alle kinderen hebben een boek, alle kinderen hebben een pen en een schrift. Vandaag ben ik wezen kijken in Grade 4. De groep waarin ik komende dagen ook les ga geven. Ik heb een Engelse les gezien, van een fantastische leraar. Hij laat echt ontzettend veel uit de kinderen komen, ondersteund daar waar nodig is en geeft veel complimenten. De klas telde ‘maar' 28 kinderen. Heel weinig, als je steeds te horen hebt gekregen dat je uit moet gaan van klassen van ongeveer 60 leerlingen. Maar de leraar Engels vertelde mij dat er vandaag heel veel kinderen niet waren en dat er normaal gesproken 65 kinderen in de klas horen te zitten. De meesten zijn aan het werk op het land, om hun ouders te helpen. Morgen kon ik wel meer kinderen verwachten, ook omdat wij er nu waren en er morgen weer zijn.

Na het bezoek aan de school weer terug naar het hotel. En fantastische, wonderbaarlijke belevenis. Zoveel kinderen om ons heen, die maar bij ons bleven lopen. Onze handen vast wilden houden, ons hun glimlach gaven. Wij hebben de kinderen natuurlijk iets terug gegeven. Wij hebben met ze gezongen en gedanst. Met ze gehinkeld en gekke bekken getrokken. De kinderen vonden het fantastisch, konden ons moeilijk laten gaan. Voor ons was het ook fantastisch en wij konden op onze beurt de kinderen ook moeilijk laten gaan. De Ethiopische studenten konden ons en onze activiteiten met de kinderen minder goed waarderen. In eerste instantie werden de kinderen namelijk weggejaagd. Ze mochten niet bij ons in de buurt komen. Terwijl hier toch echt voor de kinderen, voor het lesgeven zijn. Dit konden zij maar moeilijk begrijpen. En het duurde een tijd voordat ze echt goed in de gaten hadden dat wij dus echt niet wilden dat de kinderen weggingen, dat ze juist bij ons mochten blijven.

In het hotel aangekomen hadden we nog ruim twee uur de tijd voordat we moesten eten. Wendy en ik wilden allebei graag douchen. Maar helaas, geen water. Het peil was te ver gezakt en het zou nog wel even duren voordat dit weer in orde zou zijn. Dan alleen maar even opfrissen. Bij het proberen of er alweer water was, had ik ineens de doucheknop van het warme water in handen. Geen water. Anderhalf uur later kwam het water weer, en ja hoor! De douche begint te stromen! Ik naar de receptie, maar zoals het in Afrika met alles gaat, maakten ze geen haast om onze douche te repareren. De knop was echt afgebroken en we kregen de kraan echt met geen mogelijkheid weer dicht. Gelukkig had Franca een zakmes/tang mee en heeft Rommert de kraan met het tangetje dicht gekregen. Met een beetje mazzel wordt de douche morgenochtend gerepareerd!