Maandag 18 oktober

Overnacht in Bure. Toen we daar gisteravond aankwamen was het er nat en een enorme blubberbende! Vannacht heeft het ook nog een keer heel, heel hard geregend. Ontbeten met brood en roerei. Kan nu al geen ei meer zien, dat wordt nog wat! Om 8.30 uur weer vertrokken. Er is vandaag veel mee bedrijvigheid op straat. Je kan duidelijk merken dat het gister zondag was, en dat ook hier in Ethiopië een soort van rustdag is voor de meesten. Onderweg komen we heel wat boeren tegen die hun land aan het ploegen zijn. Echt een gaaf gezicht, want dat gaat hier nog op de voor ons ouderwetse manier. Met twee paarden of twee koeien. Ook graan oogsten gaat hier nog ouderwets met de hand. Er lopen mannen met een soort van hakbijlen langs de weg, hier oogsten ze vast het maïs mee, misschien hakken ze er wel kleine boompjes mee om, om weer te verkopen. Langs de kant van de weg wordt van alles verkocht. Dit is per streek verschillend. Vandaag vooral heel veel rieten matten en hout gezien. Gisteren op een stuk veel leren buideltjes, dit blijken Ethiopische lunchboxjes te zijn. Maïs wordt ook langs de kant van de weg verkocht. Verder lopen er vrouwen en kinderen langs de kant, met enorme waterkruiken of grote plastic jerrycans op hun rug. Wat moet dat zwaar zijn zeg! En het blijft mij verbazen dat dit land zo groen is! Had het mij echt anders voorgesteld. Ik kan nu ook meer van de alles om me heen genieten dan gisteren, omdat ik nu veel fitter ben. Er is zoveel te zien, en het land is zo mooi.

De reis was een stuk korter als gisteren, en zonder dat we het eigenlijk goed in de gaten hadden waren we in Debre Tabor en stonden we voor het hotel. Een roze hotel! Op het raam naast de deur hing het volgende: 'Welcome Dutch students'. Wat een warm welkom! Het hotel zag er echt enorm luxe uit. En vooral ook heel netjes. En stromend water! Absoluut niet verwacht, want voordat we weggingen hadden we nog een mailtje gekregen waarin stond dat groep B er niet vanuit moest gaan dat er stromend water zou zijn. Achter het hotel was een soort binnenplaats, met allemaal bloemen en een grasveld. Niemand die daar kwam (en dan bedoel ik mensen van de straat, alleen voor de hotelgasten), er liep zelfs bewaking rond. Ook de lunch was echt fantastisch.

Tijdens de lunch hebben we elkaar nog even flink zenuwachtig zitten maken over de ontmoeting die middag met de Ethiopische studenten. Nog flink wat vragen zitten bedenken in het Engels, wat achteraf helemaal niet nodig was natuurlijk. Het eerste contact met de Ethiopische studenten verliep vreselijk stroef. Ik maakte me vooraf zorgen over mijn Engels, maar die zorgen waren binnen no-time verdwenen. Want wat ik ook probeerde, hoe vaak ik de vraag ook stelde, het werd niet begrepen. Zij praten Engels met een ongelofelijk accent, en wij schijnbaar ook. Ik werd gekoppeld aan Alemu, een jongen van 20 jaar. Ik ben erachter gekomen dat hij de TTC (Teacher Training College) doet omdat hij dan veel kans heeft op een baan en dus later ook makkelijk geld kan verdienen. Ik had niet echt het idee dat hij het deed omdat hij kinderen leuk vind, zoals bij de meesten van ons. Na deze kennismakingsactiviteit zijn de Ethiopische studenten weggegaan en hebben wij de dag besproken in onze reisgroepjes. En kregen we het programma voor morgen te horen.

Na het overleg kwamen de Ethiopische studenten weer en was het tijd om te eten bij het kampvuur. Het was een soort barbecue, vlees met hele vieze stukken en een droog wit broodje. Niet echt ideaal als je maag nog niet weer op orde is, heb dus ook bijna niets gegeten. Er werd muziek gespeeld door een Ethiopische man, hij zong er ook bij. De Ethiopische studenten gingen helemaal uit hun dak. Wij moesten ook mee doen, en zo hebben we samen rond het kampvuur gezongen en gedanst. Dit heeft toch wel het ijs gebroken, als ik hier naderhand op terugkijk. En natuurlijk, hier weer een koffieceremonie! Alemu heeft mij er van alles over verteld. Dat je er maïsze bij krijgt, bij ons heet dat gewoon popcorn. Het was namelijk gewoon gepofte maïs, maar dan zonder zout. Onder het eten en de koffieceremonie geprobeerd te vertellen over Nederland en hoe ik woonde. Maar daar werd met weinig interesse op gereageerd. Hij is voornamelijk aan het woord geweest, over zijn land en alles. Hij had allerlei foto's op zijn telefoon (ja, bijna alle Ethiopische studenten hebben een telefoon! Echt verbazingwekkend!). Voornamelijk allemaal foto's van zichzelf, zelfgemaakt ook nog. Daar was hij enorm trots op. Toen was het tijd voor de Ethiopiërs om naar huis te gaan.

En wij konden na een lange, vermoeiende dag ook naar bed of nog even napraten. Wendy en ik zijn naar onze heerlijke luxe hotelkamer gegaan hebben daar nog even nagepraat over de indrukken van vandaag. En toen was het tijd om lekker te gaan slapen! Het matras was wat hard, maar een fantastisch kussen en dekbed maakten alles goed. Welterusten!