Maandag 25 oktober

Jeetje, wat gaat de tijd toch snel. Nog maar twee dagen te gaan hier in Debre Tabor en dan zijn we alweer op weg terug.

Vanmorgen wakker geworden, weer iets beter bij stem. Maar ja, zodra ik ging praten was mijn stem ook zonder pardon weer verdwenen. Dat wordt dus geen lesgeven vandaag. Michelle gevraagd of zij dan vandaag les wilde geven. Michelle en Jeantine zijn beiden lerares, en zijn mee om het onderwijs te bekijken. Als het nodig is, geven zij les, bijvoorbeeld als er iemand ziek is of zoals ik, geen stem meer heeft.

's Morgens samen met de Ethiopische student een poster gemaakt die onderdeel is van de les die we samen moeten geven. Wij zaten al klaar in het restaurant, toen de Ethiopische studenten kwamen. Ik had al een klein opzetje gemaakt op een A4 papiertje, en ik was bezig dit na te maken op de grote poster. We hadden vorige week al besproken wat er op de poster zou komen. Toch was Alemu het er niet mee eens nu. Hij had thuis iets wat we wel konden na tekenen. En dat ging hij wel even ophalen. Nou was het toch echt niet de bedoeling dat we na gingen tekenen, maar dat we zelf iets zouden maken. En dan moet je net mij hebben, ik houdt helemaal niet van natekenen! Dus terwijl hij weg was, ben ik lekker begonnen. We zouden een lichaam tekenen en daar dan alle lichaamsdelen bijschrijven, in het Engels en in het Amhaars. Dus toen hij terugkwam hoefde alles er alleen nog maar bijgeschreven te worden. Dat heb ik hem laten doen. We waren lekker op tijd klaar, net als een paar anderen van ons reisgroepje. En besloten dat we voor de lunch aan wel even naar de markt wilden. Alemu zat nog steeds aan tafel bij onze poster, ik heb verteld dat we met een paar naar de markt gaan en hij bleef zitten. We hebben nog even beneden in de lobby staan wachten op een paar van het reisgroepje en toen zijn wij naar de markt gegaan. Mijn student was er nog steeds niet bij, daar kwam ik halverwege het hotel en de markt achter. Ik was er inmiddels zo aangewend dat er een soort van touwtje van een meter, anderhalve meter tussen ons in zat en dat ik overal gevolgd werd, dat ik nu dus helemaal niet meer gekeken heb of hij er echt wel was! Bij de lunch hoorde ik van anderen dat hij mij op een gegeven moment kwijt was, maar ik had toch echt duidelijk gezegd dat ik wegging! Maar ik was natuurlijk nog steeds mijn stem kwijt, dus hij zal het wel niet verstaan hebben. Ik kon er niet zo mee zitten eigenlijk.

Bij de lunch hebben we gevraagd om ‘chips'. Wij waren stiekem wel een beetje jaloers op andere reisgroepjes namelijk, die al een paar keer een soort van patatjes hadden gegeten. Dat wilden wij natuurlijk ook wel. En dat kregen we ook! Ze waren wel echt heel hard en heel vet, en er zat ook wortel doorheen. Maar het smaakte wel heel goed. Helemaal toen we er ook nog zout bij kregen, wat ze eerst niet begrepen.

Inmiddels begon mijn stem ook weer wat terug te komen. Ik had ook het gevoel dat mijn keel ook niet meer zo dik was. Dus daar was ik wel heel blij mee! Toch liet ik Michelle maar gewoon lesgeven, dit om mijn eigen stem nog maar wel even te sparen. In de hoop dat ik morgen gewoon zelf weer les kon gaan geven.

's Middags, tijdens de teabreak op Tabor School kregen we uiteraard thee. Het water had echt net gekookt en ik kreeg echt een glaasje versgezette thee. Ik mocht het alleen niet met mijn handen vastpakken en kreeg het op een bordje. Wat ik ook mijn school kon zetten. Maar je raad het al, dit bleef niet staan en ging schuiven. En ja hoor, daar lag de hete thee over mijn schoot. De tranen sprongen in mijn ogen, wat een ontzettend naar gevoel. Huppa, legging uit, koud water er over heen. Oh, wat deed het zeer. Met Anne, onze reisbegeleider, besloten om maar terug te gaan naar het hotel. Ook omdat we nog een lange middag te gaan hadden en omdat ik door het water en door de thee een heerlijke natte rok en legging had. In het hotel gekoeld onder de koude douche, daarna met koude washandjes en een fles ijskoud water. Ik bleef een flinke rode plek houden, wat ook nog wel even is blijven irriteren. Maar dankzij de goede zorgen van Mama Liesbeth is het goed gekomen. En had ik er de volgende dag zo goed als geen last meer van.

Mijn student was wel ontzettend bezorgd, Want op het moment dat ik de thee over mij heen had gekregen, was hij daar niet bij geweest en had er verder ook niet zoveel van mee gekregen. Hij hoorde het later van de meiden uit ons groepje. En was nog wel meegegaan naar het hotel om toch echt zeker te weten dat het nu wel goed met ging. Dus ja, toen heb ik mijn gezicht maar even laten zien in de lobby en is hij gerustgesteld naar huis gegaan.

Toen was het tijd om ons haar in te laten vlechten. Hanneke heeft samen met een van de leraren van de TTC geregeld dat er een paar meiden van een Beautysalon naar ons hotel kwamen om ons haar in te laten vlechten. Ik twijfelde of ik het wel zou doen, omdat het toch wel een boel kleine vlechtjes zouden worden en ik een enorme dikke bos haar heb. Maar Selam heeft me overtuigd en zei ook, als je het niks vind halen we het er gewoon weer uit. Dus toch maar gedaan en het resultaat was echt super gaaf! Ze waren ook heel blij met mijn haar, omdat ik niet van dat hele gladde haar had en het dus aardig goed bleef zitten. Maar elastiekjes onderin de vlechtjes kennen ze daar niet. Alle Ethiopiërs hebben van dat dikke, stroeve haar en als je daar een vlechtje in maakt, blijft het gewoon zitten. Uiteindelijk heeft Tamrad elastiekjes gehaald, van die elastiekjes die wij hier thuis op ons bureau hebben staan of in een la hebben liggen. Ja, je moet toch wat!

's Avonds weer geen stroom, weer geen water. Het is maar waar je aan gewend raakt! Het heeft wel wat!