Zondag 24 oktober

Vanmorgen hebben we een bezoek gebracht een kerk, een van de vele hier in Debre Tabor. Wij hadden eigenlijk verwacht dat we naar de kerk zouden gaan waar we elke dag langs zijn gelopen. Die was wel mooi dichtbij geweest. Nou moesten we een heel eind lopen, nog voorbij een school waar een groepje van ons altijd heen gaat. En zij lopen nooit, zij gaan altijd met de tuk-tuk! Zo'n kleine taxi, brommerachtig ding op drie wielen. Terug zijn we ook maar met de tuk-tuk gegaan! Echt leuk om te doen!

Vlakbij de kerk is een ziekenhuisje. We hebben wel drie brancards voorbij zien komen, toen we onderweg waren naar de kerk. Van die zelfgemaakte houten brancards, met een laag gras erop en daar lag dan iemand op. Onder een flinke stapel dekens. Heftig om te zien.

Bij de kerk zelf was een begrafenisceremonie aan de gang. Dit gebeurde op het veldje naast de kerk. De dode was gewikkeld in witte doeken, zo is ons verteld en lag op een soort van tafel aan de rand van het grasveld. Over hem heen lagen gekleurde doeken en er omheen stonden mensen met gekleurde paraplu's (deze worden zelfgemaakt, met gekleurde stof over een bestaande paraplu heen). Vlakbij de dode stond de priester, samen met een aantal mensen sprak hij gebeden uit. Stokken met een kruis erop werden flink heen en weer gezwaaid. Omdat deze ceremonie nu plaatsvond, was er bij de kerk zelf geen dienst. Wel zaten er op het omheinde plein van de kerk, heel veel mensen. Te wachten tot de begrafenisceremonie voorbij zou zijn en er weer een gewone kerkdienst zou plaatsvinden. Wij hebben ons laten vertellen dat de kerkdiensten hier buiten plaatsvinden, op het plein voor de kerk. En dat er met zo'n dienst maar een bepaald aantal mensen echt de kerk in mag, en dan ook alleen maar als zij 's morgens nog niet ontbeten hebben. Aan het plein staan een paar huisjes, die van de priester en de monniken. Zij wonen ook echt op het terrein van de kerk.

's Middags hadden we een keuzeprogramma. Of je bleef lekker bij het hotel, of je ging met de bus mee en dan lekker een eind wandelen. Ik heb voor het eerste gekozen, omdat ik nu net weer een beetje fit ben. En het toch wel een zware wandeling zou worden, omdat het aardig hoog de bergen in was. Met degenen die bij het hotel gebleven waren, zijn we even naar de markt gelopen, niets te beleven op zondagmiddag. Ook de meeste winkeltjes waren dicht. Dus toen maar weer terug naar het hotel. Lekker naar onze kamer gegaan, met een boek op mijn bed gaan liggen en een poging gedaan om te lezen. Dat lezen is mislukt, want ik viel in slaap. Toen ik eind van de middag weer wakker werd, had ik voor mijn gevoel een enorm dikke keel en ... mijn stem was weg! Ik kon alleen nog maar fluisteren. Dit had ik ook nog nooit meegemaakt! En het was ook heel vervelend, want er was niemand die mij hoorde als ik wat wilde vertellen. Helemaal vervelend was dat 's avonds tijdens het spel Weerwolven, tijdens de discussies wie er een weerwolf was. Als ik dan wat wilde zeggen, hoorden ze mij gewoon niet! Zo enthousiast en betrokken was iedereen bij het spel! Ook wel heel mooi natuurlijk!

Oh ja, voordat we onze kamers op gingen zoeken om even lekker uit te rusten. Hadden we nog even wat gedronken in de lobby. En Pauline had het geweldige idee om popcorn te bestellen. Wel had ze er duidelijk bij gezegd, alleen popcorn, GEEN koffieceremonie. Op een gegeven zien wij iemand van het personeel lopen, met zijn armen vol gras. Een ander is druk bezig met het plukken van een paar bloemen. Het gras wordt uitgespreid in de lobby, de bloemen over het gras gestrooid. Het koffieceremonie-tafeltje met de kopjes er op komt erbij. Oh jee, toch een hele koffieceremonie!! We hebben slap gelegen van de lach! Pauline is maar weer even heen gegaan om te zeggen dat we echt alleen maar popcorn wilden. Toen werd het eindelijk begrepen. Er werd geen koffie gemaakt, maar ze lieten de mooie grasmat nog maar wel liggen. Twee enorme schalen popcorn gekregen, een busje zout van een van de tafels in het restaurant gehaald en lekker zoute popcorn gegeten! Jammie!

's Avonds, en 's middags ook al trouwens, hadden we last van stroomuitval. Nou ja, last. 's Middags heb ik er niets van gemerkt, omdat ik toen lag te slapen. En 's avonds gaf het wel een heel bijzonder sfeertje. Er was wel iets gekomen bij het hotel, om toch te zorgen dat er licht was voor ons in het restaurant. Maar dat werd om 23.00 uur 's avonds wel uitgezet, want anders koste het teveel benzine. Toch zijn we lekker verder gegaan met weerwolven, het was maar goed dat bijna iedereen een zaklamp mee had genomen. We zijn gaan weerwolven op het grote balkon. Wat een sfeertje! Doodstil en donker om ons heen. Op het licht van de zaklampen na. Van Diederik moesten we nu echt wel gaan fluisteren. Op mijn niveau, zei hij er nog even bij. Dat was heel fijn, want nu kon ik me wel een beetje verstaanbaar maken. Het was wel fris buiten, maar dat woog niet op tegen de geweldige sfeer die er was. Om 12.30 uur maar eens richting bed gegaan.